باور کنید در این چند سال از خواندن کتابی به اندازه "سلاخ خانه شماره ۵ " لذت نبرده بودم . یک رمان جذاب پست مدرن ُ نه از آثار مهوع که الکی ادای فرامدرنیت را در میآورند. ونه گات در این رمان خودش را مینویسد . سربازی که در واقعه بمباران وحشیانه شهر "درسدن " آلمان توسط متفقین در سلاخ خانه ای محبوس بود. و تمهم آنچه که از این جنایت به او خورده است . مردی که خیال بافی میکند یا می ترسد یا فکر میکند که می داند یا ...

"روی جلد اثر"

ونه گات فاجعه را به سخره می گیرد چون از ذات پست مدرن قصه اش را آورده است .

کاش همه یکبار " سلاخ خانه شماره ۵ " را بخوانند.