"سر آلفردو گارسیا را برای من بیاورید" ماجرای مزدوری است که به خاطر یک میلیون دلار تصمیم میگیرد سر مردی را که دختر یک صاحب منصب مکزیکی را باردار کرده است بیاورد. وقتی به شهری که آلفردو آنجا کار می کرد می رود از طریق دختری که او را می شناخت متوجه می شود که گارسیا مرده است . مزدور (وارن اوتس) که به دختر علاقه مند شده است و به پول سر احتیاج دارد تصمیم می گیرد نبش قبر کرده به سر برسد ولی لحظه رسیدن به سر مورد هجوم چند نفر قرار میگیرد که آنها هم به دنبال سر هستند و دوست دخترش را از دست می دهد و این بار نه سر که رسیدن به ربایندگان سر هدف بعدی مزدور است ...

"پوستر فیلم"

مهمترین شاخصه فیلم در این است که در هیچ ژانری نمیگنجد. اینکه سام پکین پا از ژانر گریزان بود حرفی نیست ولی در فیلم های دیگر او  فقط از قواعد ژانر تخطی می کرد ـ مانند" این گروه خشن" که تخطی آشکار از ژانر سینمای وسترن بود ـ  در حالیکه "سر آلفردو..." به صورتی کامل و در دوره ای که شدیدا حول ژانر فیلم ساختن قاعده بازی بود دست به ساخت فیلمی زد که به هیچ تعریفی وفادار نبود. فیلم نه وسترن است و نه نوآر . نه متعلق به ژانر وحشت است و نه درام انتقام جویانه. " صحنه از فیلم " ماهی بزرگ" از بهترین فیلم های پست مدرن دهه اخیر که ادامه سینمای قاعده ناپذیری است که سام پکین پا بنیان نهاد

 سام پکین پا از تعریف گریزان بود . فیلم نقش مثبت ندارد . حتی قهرمان داستان یک مزدور است که به دنبال پول قبر می شکافد. ُدختر زیبا و وفادار فیلم که به قهرمان کمک می کند پیشتر یک روسپی بوده است .و این تعریف خود او از سینماست . در فیلمی که اساسا از آن خودش بود. با این فیلم بود که می توان به جرات گفت شالوده سینمای فرا مدرن بنیان نهاده شد. اگر پست مدرنیست ها در سینمای امروز سعی در شکست قواعد بازی دارند ـ همچون کوئنتین تارانتینو و تیم برتون ـ این نوع سینما را مدیون سام پکین پا و سینمای مدرن هستند که به سختی بوجود اورد تا دیگران به راحتی فیلم پست مدرن بسازند